आँफै लुटिदा सम्म चुप छम हामी

बुद्ध जन्मेको मेरो देश 
आज स्थाई शान्तिको लागि तड्पिरहेछ।
सगरमाथा भन्दा चुलिदो यहाँको गरीबि छ
नारायणी भन्दा गहिरो यहाँ भ्रस्ट्रचार छ।
महान त केबल ईतिहास थियो,
आज महानताको फेवामा कर्कस ले ढाकेको छ
आज बेरोजगारिले मेरो देश पीडित छ,
जसरी HIV को सन्क्रमन हुन्छ।
आज मेरो देशको हर युवा या त
, कतार मा गास सँग आफ्नै लासको मुल्य चुकाइ रहेछ
या त आफ्नो फाटी सकेको चप्पल घिसार्दै श्रम मन्त्रालयको दैलो चाहर्दै छन
या त बेरोजगार को cirtificate लीएर आफ्नो तक्दिर लाई सराप्दै बशिरहेका छन
विश्व कहाँ पुगी सक्यो अझै पनि मेरो देशको झन्डा मुनी अध्यारोनै छ।
रुन मन लाग्छ, कराउन मनलाग्छ, पोल्छ यो छातीमै त्य्यो सडकमा बलेको टाय र ले , आफ्नै भविस्य मा तेजाब खनाउने पार्टिका झन्डा बोकिरहेका छन , सबै छ र पस्ट छ यहाँ, तर गल्ती कस्को, ?
यहाँ राष्ट्र भक्त राज नेता कोही जन्मेन
यहाँ देश दुख्ने नेता शिहदरबार सम्म पुग्नै पाएन
देश सधैं स्याल हरुको बिच मा तड्पी रहेको रगत्याम्म शिकार भयो
कसैलाई दुखेन देश यहाँ,
शायद, दुख्थ्यो होला, यदी महान नाएक हरुका महान सन्तान हरु पनि कतार को खाडीमा, आफ्नो मृत्‍युको च्यादर ओडेर आफ्ना सन्तानको भोक मेटाउने लडाईं लड्दै हुन्थे त
तर अफ्सोच, हामी कहिलै इमन्दार भएनम, अफु प्रती, अनी राष्ट्र प्रती,
परिवर्तन आफ्नै जीवनकाल मा भन्दै हिंड्ने हरु पनि धेरै नै छन, तर खै आधार खै त?
आँफै लुटिदा सम्म चुप छम हामी, मात्रा आउछ टायर जलाउन, बन्द हड्ताल र तोड्फोड मा सबै भन्दा अगाडि छौ।
तर हामी मा त्यो बोध छैन कि त्यो टायर सँग हाम्रो भबिश्य जलिरहेछ।
र अझै अर्को पुस्ता तयार गर्दै छम हामी,
फेरी हामी जसरी मुग्लान पस्न।
फेरी कतार मा आगो पिउन, अनी आफ्नो रगत बेच्न।
अनी बेलुन झै हाम्रो खोक्रो स्वाभिमान मा गर्व गर्दै वीर नेपाली को ताज पहिरिन।.................

****Dream London*******

****************************Dream London*************************
बिगत अनि वर्तमान , हिजो अनि आज , भोग्दा र फर्केर हेर्दा धेरै अनि धेरै फरक देख्छु .
हिजोको म र आजको म मा धेरै भिन्नता भेट्छु .
समयको फगत आलोचना देखि आफ्नै आत्मा भित्र को नाय्नो सम्म अनुभूति पाएको म मेरो आत्मा ले खोजेको भोलिको पर्खाई मा बेग्र छु .
जीवन येस्तै रहेछ , भर्खर विवाहित एक नारी ले बेरेको साडी जस्तै रहेछ , एता तान्यो उता मिल्दैन , उता तान्यो एता मिल्दैन . 
सबै लाई खुसि बनाउन खोज्दा आफै रुनु पर्ने रहेछ यो संसार मा .

तर पनि म हासेकै छु .जित्न लड्दा लडिञ्छ भने के नै गरौ र खै .....जसले जति ठुलो आरोप म माथि थोपरे पनि एउटा कुरा मेरै आत्मा लाई थाहा छ, म कति भिजेको छु र कति ओभानो छु .

नन्दप्रसाद्

नन्दप्रसाद्को मरेको न्याय ,
इतिहासमै गर्ब गर्ने हाम्रो परिस्थिति ,
म जस्ता खाडीमा लखेटिएका लाखौं युवा हरु ,
खाडिमा दसौं बर्ष मुक्तिको प्रतीक्षा गरेका अभागी गोर्खेहरु ,
अनि कर्णाली का भोका पेटहरु लिएर ,
बडादशैको हर्ष बाडिरहेछ बालुवाटार .....

19 May 2015 को एउटा बिचार-पर्देशीको

बिहानै anniversary का शुभकामना हरु देखे , एक्कै छिन् खुसि लाग्यो , बिस्तारै मन मा बादल लाग्यो ,

देश मा केहि गर्न नसकेर बिदेसिएको म एउटा परदेशी ....भोक लाग्दा खान त पाइन्न, मन लाग्दा हिड्न पाइदैन . इस्टमित्र , चाड पर्ब , साथीभाई त सबै त्रिभुवन विमानस्थल मै छोडेर आउन पर्दो रैछ .

जिन्दगि त भोलिको लागि साचेर बाचेको हुन्छ एउटा परदेशी . आज त उसको मात्र काम ...काम अनि काम हुन्छ .


एउटा परदेशी को १ दिन मा मात्र काम र कोठा हुदो रैछ . facebook को मिथ्या हासो र खुशी मा Like बटुल्ने हरु पनि थुप्रै छन् येहा तर त्यो त आफ्नो आखा बन्द गरेर संसार अध्यारो छ भने जस्तै हो येहा . खल्ती भरि पैसा बोकेर भोकै सुत्नु पर्छ येहा . मंगल ग्रह को समाचार हेर्दै आफन्त हरु संगै टाडा बस्नु पर्छ येहा. जम्मा २० किलो मात्र सामान लीयर आउन पाउने नियम ले आफ्नो लागि दया माया र करुणा त परदेश सम्म ल्य्याउन नै पाइदैन . समानता मा , निचारी सके को कागती जस्तै हो पर्देसी जिन्दगि - निराश अनि निरस .

समय बित्दै जादा मान्छे परिस्थिति संग ढल्दो रैछ . तेसैले कोहि पागल हुदैन नभए त यो पल पल को यातना ले मान्छे हरु बौलाई सक्थे होला येहा. भोलि लाइ मात्र बचेको एऔटा परदेशीको मन कसै ले बुज्न नसक्ने रहेछ .देश फर्किय पनि सबै ले सजिलै औला उठाउन सक्ने पात्र बन्दो रहेछ परदेशी . जसरी एक प्याशे ले अरु कसै को प्य्याश बुझौन सक्दैन तयेसरि नै आफु खुशी नभए पछि कसलाई पो खुशी पार्न सकिदो रहेछ र . सधै सबै मा समर्पित यो परदेशी को जिन्दगि रहेछ . दैब ले सबै राखेर अलि कति खुशी राख्न बिर्सेको जिन्दगि , सबै राखेर नुन नहाले को तरकारी को जस्तै छ स्वाद -परदेशी

********जिन्दगी खै के जिन्दगी*************

जिन्दगी खै के जिन्दगी ,

तुवालो मा लुकेको एक रहस्य ,

मेरै घर मा फुलेको कागती को फुल ।

खुशी थिय म , फुले पछी कसो नफल्ला ,

यो हावा यो हुरी अनी आधी,
नसकी शहन , झरे सरी छत भरी ।
कसरी पत्याउनु कि आज आकाश खस्यो रे ,
कसरी पत्याउ आज , धर्ती हिल्यो रे ।
मेरो मन मा फुलेको त्यो फुल ,
आज फेदै बाट चुडेछ ,
आज यो श्वास नै भारी भारी छ ।
एउटा रहस्ये भित्र हराएको हिजो ,
सबै छरपस्ट छ , सबै निरस छ

RIP ब्रो .... ।

.