आँफै लुटिदा सम्म चुप छम हामी

बुद्ध जन्मेको मेरो देश 
आज स्थाई शान्तिको लागि तड्पिरहेछ।
सगरमाथा भन्दा चुलिदो यहाँको गरीबि छ
नारायणी भन्दा गहिरो यहाँ भ्रस्ट्रचार छ।
महान त केबल ईतिहास थियो,
आज महानताको फेवामा कर्कस ले ढाकेको छ
आज बेरोजगारिले मेरो देश पीडित छ,
जसरी HIV को सन्क्रमन हुन्छ।
आज मेरो देशको हर युवा या त
, कतार मा गास सँग आफ्नै लासको मुल्य चुकाइ रहेछ
या त आफ्नो फाटी सकेको चप्पल घिसार्दै श्रम मन्त्रालयको दैलो चाहर्दै छन
या त बेरोजगार को cirtificate लीएर आफ्नो तक्दिर लाई सराप्दै बशिरहेका छन
विश्व कहाँ पुगी सक्यो अझै पनि मेरो देशको झन्डा मुनी अध्यारोनै छ।
रुन मन लाग्छ, कराउन मनलाग्छ, पोल्छ यो छातीमै त्य्यो सडकमा बलेको टाय र ले , आफ्नै भविस्य मा तेजाब खनाउने पार्टिका झन्डा बोकिरहेका छन , सबै छ र पस्ट छ यहाँ, तर गल्ती कस्को, ?
यहाँ राष्ट्र भक्त राज नेता कोही जन्मेन
यहाँ देश दुख्ने नेता शिहदरबार सम्म पुग्नै पाएन
देश सधैं स्याल हरुको बिच मा तड्पी रहेको रगत्याम्म शिकार भयो
कसैलाई दुखेन देश यहाँ,
शायद, दुख्थ्यो होला, यदी महान नाएक हरुका महान सन्तान हरु पनि कतार को खाडीमा, आफ्नो मृत्‍युको च्यादर ओडेर आफ्ना सन्तानको भोक मेटाउने लडाईं लड्दै हुन्थे त
तर अफ्सोच, हामी कहिलै इमन्दार भएनम, अफु प्रती, अनी राष्ट्र प्रती,
परिवर्तन आफ्नै जीवनकाल मा भन्दै हिंड्ने हरु पनि धेरै नै छन, तर खै आधार खै त?
आँफै लुटिदा सम्म चुप छम हामी, मात्रा आउछ टायर जलाउन, बन्द हड्ताल र तोड्फोड मा सबै भन्दा अगाडि छौ।
तर हामी मा त्यो बोध छैन कि त्यो टायर सँग हाम्रो भबिश्य जलिरहेछ।
र अझै अर्को पुस्ता तयार गर्दै छम हामी,
फेरी हामी जसरी मुग्लान पस्न।
फेरी कतार मा आगो पिउन, अनी आफ्नो रगत बेच्न।
अनी बेलुन झै हाम्रो खोक्रो स्वाभिमान मा गर्व गर्दै वीर नेपाली को ताज पहिरिन।.................