जिन्दगी नै लुटेर गइस् नि २०११......

जिन्दगी नै लुटेर गइस् नि २०११
मलाइ एक्लै पारिस् नि २०११
मुटु जलाइ मलाइ एहा,
आफु रमिस् नि २०११,

घाउं दिई मलाई निको नहुने,
आफु ठुलो बनिस् नि २०११ 
मलाई लुट्नु लुटिस्नि बरै,
किन आउदैछस् नि २०१२

बाकि केनै छ र म सँग अब
लगिस् तैले नै मेरा खुसि सब
मेरो घरको मैरिमा ढल्न मात्र बकि म,
एहि मेरो एउटै इक्षा पुरा गरिदेन २०१२।
घाउं दिई मलाई निको नहुने,
आफु ठुलो बनिस् नि २०११

मृत-घोष

चिशा शित झै रहर मेरा,
आज बिहानै मलाई,
मृत घोषित गरिरहेछन्,
जुवाको खाल झै,
रित्तिएको मेरो जिन्दगि,
मैदनमा पल्टिएको,
एउटा लाल-शेनाझै,
बे-मौत मारिए,
आज एसरि एक्लिए,
केबल छांया छ म संग,
मैदान् को एक लाल सेना म
भलै,
मेरो लडाईमा राष्ट्र थिएन तर नि,
त्यो लडाइ मेरा लागि जिवन थियो,
मैले धावा बोलि सकेको थिए,
र त अडिग थिए,
यो प्रेम देखि,
जस्लाई तिमिले युद् बनायौ।
यो उजाड रंगमन्चमा उभिएर,
हे पत्थर,
जहां तैले तिनै सपना देखाइस्,
म त्यहि आफ्नो
म्रुत्यु-घोष गरिरहेछु।
तिनै परिक्षामा जल्दा-जल्दै,
मक्किसकेको मेरो 'म'
सुस्ताउन चाहन्छ।
थाह छ मलाई,
तँसंग कुनै शब्दछैन,
त्यसैलेत,
तं प्रतिकुनै गुनाशो छैन।
म जलिरहेको रंगमन्चमा,
तैले देखाएका सपनानै,
हर्ष बाढि रहेछन्,
मेरो प्रेमलाई युद् करार दिने तं,
मलाई जिउदै जलाउने तं,
लड्ने थिए दुनिया संग,
तिमिलाई रोक्ने समाज त केहि थिएन,
तर पनि तिमि मौन भयौ,
र त चुस्कि लिदै बस्यौ।
त्यहि रंगमन्चमा,
म आफ्नो 'म्रुत्यु-घोष' गरिरहेछु।

रुदैरुदै बाच्नु पर्ने मुग्लानिको भुमि रैछ

रुदैरुदै बाच्नु पर्ने मुग्लानिको भुमि रैछ
संजाययो ठुलोयहां प्रदेशिको  जुनि  रैछ
भोक प्याश केहिछैन केवल मनको डाह मात्र
भेट हुने कहिल्लै होइन केवल मनको चाह् मात्र

अभाबको हुरि चल्दा उछिटिए प्रदेशमा
हरपल मर्नुपर्दा येहा पिडाले मन छुने रैछ
फुलबुट्टा कुदियको बस्तविक जहेर हो
रोदन र चित्कारले भरिएको सहर यो।

संगाल्दैमा सकिने यो प्रदेशको डलर कस्तो
आफैलाई डस्ने यो केबल मिथ्या स्वप्ना रैछ
नपरोस् बैरिलाईनि बनवाशयो रोई काट्न
रुदैरुदै बाच्नु पर्ने मुग्लानेको  भुमि रैछ

कालि एउटै प्रस्न तिमिलाई..........

कालि एउटै प्रस्न तिमिलाई,
म बाट यि पाप किन गरायौ?
आखिर किन र किन म नै?
कस्तो बुद्दु रहेछु म,
तिम्रो जाल जान्न सकिन,
चिन्न सकिन तिमिलाई,
निष्पट अध्यारोमा ज्योति थियौ,
त्यसैले घुडा घोटि घोटि पछि लागे,
देखायौ दिवा स्वप्ना उज्यालोको,
जतिबेला,
जतिबेला जिवन संघर्षमा थिए,
हो त्यतिबेला,
तिमि बर्शियौ एउटा सपना बनेर,
यो उजाड मरुथलमा शित बनेर,
दिन्छु भन्यौ खुशि,
सुम्पियौ सर्वस्व आफ्नो,
र त मेरै सर्वोस्व लुट्यौ,
हो कालि,
एउटै प्रश्न तिमिलाई,
जुन् अन्तिम पनि,
कस्तो दियो बन्यौ अध्यारोमा,
जलाई सारा राख गर्यौ,
छोड्यौ त्यहा,
जहां ,
न फर्कने सहाश गर्न सक्छु,
न चाल्न कुनै पाइलानै,
खायौ किन ति मिथ्या कसमहरु,
ति फगत् वाचाहरु,
ति झुटा आशुको आडमा,
जिवन आशु आशु बन्यायौ,
एउटै प्रस्न तिमिलाई,
म बाट यि पापहरु किन गरायौ?
हो कालि,

बाबुराम निदाउन्नस् रे आजभोलि.......

ए,
बाबुराम निदाउन्नस् रे आजभोलि,
त्यहि सपनाको डरले, जँहा,
शहिद हरुले प्रस्न त्यर्शाउनै छन्,
जँहा गुलियो त्यहि भुलियो,
तँ पनि भुलिस् अरे,
सुन्दैछु आजभोलि तँ निदाउन्नस् अरे,
एउटै आशा थिइस जनताको,
त्यहि,
हो त्यहि जनता मार्नैकै लाठि भइस् रे,
सुन्छु बाबुराम् सत्य यहि हो रे,
हजार सपना सँग रगतको भाउ गरैर,
ल्याएको यो बिहनिमा,
 जनता झन् देख्नै छोडै रे,
लाग्याथ्यो बाबुराम् ,
न्याय गोर्खाबटै आउने छ,
सोच्याथ्यो बाबुराम्,
सुरुवात् तैं बाट हुनेछ,
फगत् दिवा स्वप्ना त होइनौ,
आज नेपाल आमा सुस्ताउदै छिन्,
हो बाबुराम्,
 आज नेपल आमा सुस्ताउदै छिन्,
तेरै औचित्य माथि नै,
या भनौ आफ्नै भबिश्य माथि नै,
देश थिलो थिलो भएका बेला,
गिद्द् हरु बुर्कुशि मरिरहेका बेला,
सन्जिवनि मनिएको तँ, कतै,
एजरु झार त होइनस् ,
रुदै छन् नेपाल  आमा,
तेरै पाइलामा छांट नदेखेर,
हो बाबुराम्,
सुन्दैछु आज भोलि त निदाउन्नस् रे,
चर्किदै छ रे त्यो घाउ फेरि,
त्यो हात म पकड नदेखेर,
हो बाबुराम्,
अन्तिम् परिक्षा हो यो,
अनि अन्तिम् प्रस्न पनि,
तिमिले तोड्नै पर्छ सबै बन्धन्,
र त तिमि सन्जिवनि मनिने छौ,
नंगाउनु पर्ने छ, बटाका काडालाई,
त्यो शिखर चुम्दैगर्दा,
आमा माथि न्याय तैले गर्नै पर्छ,
हो बाबुराम्,
सबै छोराहरु नलाएक भएका बेला,
त, सन्जिवनि बन्नै पर्छ।

चिता र बगरको सम्झना मा..............

खोजी चिताको,
बगरको यात्री म अनवरत,
एक्लिएको एउटा गर्जन ,
जहाँ आवाज छैन, र त खोजी छ,
एउटा चिताको, एउटा बगरको,
आफ्नै सपनाले च्यातिएको म,
आफ्नै रोजाईमा एक्लिएको म,
असफलताका सातै रङंमा,
रंगिएको एक्लो जिवन,
यो बुढो जिवन,
जहाँ हर पाहिला,
गन्तब्य लिन्छन् असफलता कै,
अब यस्तो यात्रामा जहाँ,
म पक्कै सफल हुनेछु।

पुग्नेछु त्यहाँ,
जहाँ कोहि सझिएर
मेरै बाटो हेरिरहैको हुनेछ,
सझिएको हुनेछ, मेरो विश्व,
केवल मेरा लागि,
एउटा  यस्तो पाहिला,
तिम्रो कामना छ जुन म सगँ,
त्यसैले त म नतमष्त छु,
विश्व उर्जा बनिरहेछ येहा,
मेरो यो यत्रामा,
यो बगरको यत्रामा,
हजारौ सपनाको उडानमा,
काकाकुल झै बनेको म,
असफलताका खातैखात  मथिको,
चोटैचोटको विस्कुन पुग्नेछ एक दिन,
मेरो गन्तब्य थला मा,
जहाँ मेरो विश्व सजिएको हुनेछ,
मेरै प्रतिक्षा मा


हो,
त्यही हो मेरो अबको विश्व ,
पुग्नेछु अवश्य छिट्टै 
यात्रा मा जो छु बगरको,
आज भाबबिभोर छु,
त्यही चिता र बगरको सम्झना मा,
मेरो अन्तिम विश्व्को सम्झना मा ।

जन्मदिन् को कामना छ बैनी काली लाई

लाखौं लाख कामना छ तिम्लाई सुख को
नपरोस् है कहिल्लै नि, छायां दुख को
सधै भरि हास्नुखेल्नु, अशिस तिमिलाई
खुसि दिनु तिम्ले सधै, जन्म दिनेलाई

छुच्चि मेरि कलि बैनि, तिम्रो जन्मदिन
प्रगतिको शिखर चढ्नु हुदै तिमि लिन
एउटा ठुलो अशा तिमि सधै चम्किनु
छुनु छ नभ तिम्ले, सधै लम्किनु

जन्मदिन् को कमना छ बैनि कलि लाई
फुल जस्तै फुल्नु तिमि ढाक्नु डालि लाई
जन्मदिन् को कामना छ बैनी काली लाई

शिंहदरबारका देख्ने अन्धा हरु हो.........

सम्झिन्छु आज,
भत्केको त्यो घर
अनि जलेका ति मानब मन 
ति बस्ती र ति गल्ली ।
भोक नै जहाँ सब थोक छ,
परिवर्तन जहाँ पटक्कै रोक छ।
जहाँ सना नानी हरु,
बाबा भन्न नपाउदै,
आमा चिन्न नपाउदै,
चिशा सडकका,
अभिन्न बाशिन्दा बन्छन्,
त्यही, हो त्यही,
पुल बन्दै छ रे,
समर्पणको,
आत्मसमर्पणको,
आज नारा लाग्दै छ रे,
समानताको,
अनि मानबियताको,
हे,
शिंहदरबारका देख्ने अन्धा हरु हो,
अब त लाज मानिदेउ,
अब त ब्युझिदेउ,
यो चिर निन्द्राबाट,
कति लुट्छौ हे देशलाई,
कति वाध्यहुनु पर्नेहो हामी युवा,
मुग्लान मा आफ्नो रगत बेच्न,
कति डस्न सक्छौ हे प्रभु हरु यो देशलाई,

जहाँ सबै भएरपनि केही छैन ।
यो युवा खुन कति पोखिने यो मरुथल मा
उज्यालो ईतिहास को मात्र पाठ पढाईने,
तिम्रो पाठशाला मा,
जब अध्यारो भविश्य को,
बर्तमान यथार्थ झुल्किनेछ्,
शिंहदरबारका देख्ने अन्धा हरु हो,
तिम्रा सबै पापको हिशाब हुनेछ,
आफ्नै आमा लाई नंगाउँने भ्रस्टहरुहो,
जल्नेछौ तिमी,
एकदिन जसरि देश जल्दैछ आज,
हे,
अब त लाज मनिदेउ,
अब त अघाईदेउ,
देशको तिघ्रामै लागेका परजिबी हो,
शिंहदरबारका देख्ने अन्धा हरु हो......... 

आमा मेरि तिमि फेरि रुन अब पर्नेभयो

आमा मेरि तिमि फेरि रुन अब पर्नेभयो
तिम्रो छोरो प्रदेशमै भोकभोकै मर्ने भयो
छट्पटि यो हरेक पलको, रापकस्तो दर्दनाक
सहन यो नसकेर, जिवन मेरो रित्तिने भो।

कत्ति रोयो तिम्रो मन, छोरो यो बिदेशिदा
अझकस्तो भाको होला म एतै निश्शासिदा
भोलिहोला भन्दैबसे भोलि कहिल्लै आएननि
लाख कोशिस गरे आमा टेक्नेठाउ पाइननि

रुनमात्र लेख्यारैछ तिम्रो मेरो भाग्य आमा
त्यहि भाग्यलाई सोधै आमा, छोरो मेरो गयो कहां
त्यहि प्यारो सपनाको चितामथि जल्दैछु म
सकिन म टैक्नकतै, आमा रुदै ढल्दै छु म

बनबाश यो जलनमै जिवन कति छोटो भयो
जित्छु भन्थे संशार आमा आज आफ्नै मनमर्यो
माफि महिले पाउन्ननै चोटमाथि चोट थपे
सकिन भो आमा मैले जिवन मेरो एतै सके
                                                                                     प्रदैशिको पिडा

सक्दिन प्रिया

सक्दिन प्रिया,
हो सक्दिन म अझै रुन,
यो कमजोर मुटु,
अनि सिशा जस्तै फुटेको
मेरो भाग्य,
हो मेरो भाग्य आज,
आज मै संग माफि मागिरहेछ,
सन्दर्भ म मरेको यो रात,
कहिल्लै थिएन,
बिश्वाश भाग्य मा मलाई
त्य्सैलेत हरपल मरेको थिए
तिम्रै प्रतिक्षामा,
हो सपना,
तिमि त्यस्तो सपना बन्यौ
जुन् मेरो सपना केहेल्लै थिएन,
सम्जिन्छु ति पल हरु त म,
त्यसैले त मर्दैछु पल पल,
केबल चिच्याहट छ,
फुश्रि सकेका अखांमा,
मस्किरहने तिम्रै चित्र छ अझै,
कसम तिम्लाई तिम्रै सर्वस्वको,
जन्जिर थिएन त यो,
आउने थिए प्रिया,
मेरो न्याय माग्न तिमि संग,
सोध्न तिमिसंग ,
रोज्यौ तिम्ले त आफ्नो खुसि,
म के रोजौ भनेर,

तिमि ढुक्क बन प्रिया
यो लास को बिश्वश गर
तिमि सजिएर डोलि चढ
नाच, गाउ उल्लाश मनाउ,
तिम्रो डोलि संगै,
मन्द मन्द चढ्ने
त्यो मृत्त्यु,
कारक तिमि नै हौ भन्ने,
यो दुनिया अन्जान् नै रहने छ
जब मेरो सन्सार मैसंग दुब्दै जाने छ
लाग्नेछैन तिमिलाइ मेरो आशुं
हो प्रिय,
तिमि खुशि छौ म रोए त here i am..........के नै भो?
तिमि खुशि छौ म रोए त के नै भो?

नाग बनि बिश डस्ने

नाग बनि बिश डस्ने कलि तिम्रो बनि रैछ
मेरो सामु  बगाउने आंखाको त्यो पानि हैछ
दिन्छु भन्दै सदै खुसि भाको पनि लुटि गयौ
आदत् तिम्रो चरि बनि टाढा  उडिजाने रैछ

प्रेम् जाल मा फसाएर आज आइ होइन भनेयौ
दुनिया को परिक्षामा मेरो प्रेम् छैन भनेयौ
क्रुर् तिम्रो त्यो आत्मा लाई चिन्न मानै भुल गरे
मर्ने बाच्ने कसम् संगै चिनजान नै छैन भनेयौ

सपना ति हजार् देखाइ सपना मै बीलाइ गयौ
निर्दोश् यो मुटु भित्र जहेर् आफ्नो मिलाइ गयौ
धेरै पर, धेरै ढिला आइ आज हुन्न भनेयौ
चरित्र त्यो आफ्नो आज सन्सार लाइ चिनाइ गयौ।।।

                                                                        उहि निस्ठुरि धोकेबाज को याद मा